در اواخر دههٔ پنجاه، با آغاز رشد اقتصادی سرسام‌آور ژاپن، نیاز به متخصصانی که علوم نظری را در عمل تکرار و تمرین کرده باشند به‌شدت احساس می‌شد؛ به این ترتیب در سال ۱۹۶۲ اولین مدرسی عالی فن آوری ژاپن در پاسخ به این نیاز تأسیس گشت. در این مدارس عالی بر خلاف دانش گاههای معمولی؛ که دانشجویان پس از پایان دوری متوسطه(دبیرستان) وارد دانشگاه می‌شوند؛ در مدارس عالی فن آوری دانش آموزان این قبیل مدارس پس از پایان دورهٔ متوسطه (راهنمائی)وارد آن شد و پس از گذراندن ۵ سال تحصیل قادر خاهند بود مدرک پایان کوسن (به ژاپنی:، تلفظ)را که معادل مدرک فوق دیپلم در ایران هست را دریافت کنند یا با گذراندن امتحان داخل و پس از دوسال ادمه تحصیل وارد دوره پیشرفته مدارس عالی فن آوری (سن کو کا)(به ژاپنی:専攻科، تلفظ: SEN KO　KA)شده و مدرکی معادل کارشناسی در ایران دریافت کنند.  نقطهٔ برتری این مدرس عالی در برابر دانشگاه‌ها تمرکز آموزش بر روی درس‌ها ی عملی و کارگاه‌های فن آوری است. در این مدارس دانش آموزان از سال اول که معادل سال اول دبیرستان در ایران هست همراه با دروس نظری به کار در آزمایشگاه پرداخته و سعی در بکار گیری علوم نظری در عمل می‌کنند.

تعداد مدارس و تعداد دانش آموزان

بر اساس آماری که وزارت　فرهنگ، ورزش، آموزش و فناوری ژاپن (به ژاپنی: 文部科学書، تلفظ: Monbukagakusho)(به اختصار مونبوشو)در مه ‌۲۰۰۹ منتشر کرده تعداد مدارس عالی فن آوری ۶۴ مدرسه عالی فن آوری (از این تعداد تنها ۶۲ مدرسه فعال(مدارس دیگر فعال نیستند یا هنوز به بهره برداری نرسیده‌اند))در ژاپن هست که از بین آنها ۵۵ مدرسه دولتی (به ژاپنی:国立، تلفظ:KOKURITSU)، ۶ مدرسه عالی عمومی (به ژاپنی:公立، تلفظ:KORITSU)و ۳ مدرسه عالی خصوصی وجود دارد.  بر اساس استاندارد مونبوشوی، تعداد دانش آموزان هر دوری این مدارس در مدارس دولتی و عمومی ۴۰، و در مدارس خصوصی ۴۵ نفر است. بر اساس همین گزارش تعداد دانش آموزان اینگونه مدارس با احتساب دوره پیشرفته، دانشجویان متفرقه و افراد مشغول تحقیق در این مدارس در می‌۲۰۰۹؛ ۵۹۳۸۶ نفر (که از این تعداد ۵۰۰۸۰ نفر پسر و ۹۳۰۶ نفر دختر) هستند. تعداد افرادی که در مارس همان سل از مدارس عالی فناوری دانش‌آموخته شده‌اند ۱۰۴۷۴ نفر هست که از این میان ۴۵۰۴ نفر به ادمی تحصیل (در دانشگاه یا دوری پیشرفته) پرداخته، ۵۶۱۰ نفر وارد بازار کار و ۱۵۵ نفر به دانشگاهی در خارج از ژاپن رفته‌اند.